Hayat dediğimiz şey, ekranda gördüklerimizden ibaret değil. Asıl olan, fark etmeden arka planda çalışanlar…
Sessizce, biz farkında olmadan çalışan duygular, alışkanlıklar, korkular ve öğretilmiş refleksler.
Bir sabah uyanıyoruz; neden yorgun olduğumuzu bilmiyoruz.
Bir insanla konuşuyoruz; neden içimiz daraldı, anlayamıyoruz.
Bir kararı erteliyoruz; “sonra bakarım” diyoruz ama aslında arka planda çalışan bir korku, o tıklamaya izin vermiyor.
Nobel ödüllü psikolog Daniel Kahnemann’ın çok ilginç bir teşhisi vardır
Ünlü psikolog “insanlar mutlu olur ama ,onları neyin mutlu ettiklerini bilmezler”
Çünkü mutluluk bile çok anlık ve kısa olabilmekte ,sonra o arka planda çalışan bir program hemen onu bozabilmektedir.
Tıpkı bilgisayarlardaki gibi…
Ekran temiz. Masaüstü düzenli. Ama RAM dolu. Sistem ağır. Hayat kasıyor.
Çünkü yıllar boyunca bize yüklenen programlar var:
“Yapamazsın.”
“Sen böyle biri değilsin.”
“Sus, ayıp olur.”
“Güçlü ol, ama hissetme.”
Kim yükledi bu yazılımları?
Aile mi? Toplum mu? Yaşadığımız travmalar mı?
Belki hepsi… Belki de sadece hayatta kalmaya çalışırken fark etmeden “kabul et” dediğimiz pencereler.
Asıl soru şu:
Arka planda çalışan kötü programları silebilir miyiz?
Cevap kolay değil ama mümkün.
İlk adım fark etmek.
Bir an durup kendimize sormak:
“Bu tepki bana mı ait, yoksa bana öğretilmiş bir otomatik cevap mı?”
İkinci adım cesaret.
Çünkü bazı programlar silinirken sistem uyarı verir:
“Bu dosya silinirse düzen bozulabilir.”
Evet, bozulabilir. Ama belki de o düzen zaten bize ait değildi.
Ve en zoru: sabır.
Yıllardır çalışan bir yazılım, tek tıkla gitmez.
Bazen geri gelir. Bazen güncelleme alır.
Ama her fark ediş, her yüzleşme, o programın gücünü biraz daha azaltır.
Hayat hızlandıkça biz yavaşlamayı unuttuk.
Oysa bazen durup arka planı kontrol etmek gerekir.
Hangi duygular işlemciyi sömürüyor?
Hangi düşünceler bizi sessizce tüketiyor?
Belki mutluluk, yeni programlar yüklemek değil…
Belki de sadece artık işimize yaramayanları silmek.
Ve belki gerçek özgürlük,
ekranda gördüğümüz hayattan çok,
arka planda çalışanlarla yüzleştiğimiz anda başlıyor. Önemli olan da yüzleşmeyi kabul etmek galiba
Kalın sağlıcakla
