Kapı kapandı, asansör yukarı doğru tırmanmaya başladı ve o anda kulak tırmalayan, ruhsuz bir fon müziği o daracık kabinin içini doldurdu.
Sabah sabah içimden tam bir İzmit çocuğu edasıyla geçirdim:
"Yahu, ne bu tın tın müzik? Sabahın köründe bu kasvet kime, neye hizmet ediyor?"
Sonra asansörden indim ama o soru kafamda döndü durdu. Biz bu kente "Kocaelispor’un kenti" diyoruz, aidiyet duygusuyla övünüyoruz. Peki, sabah işine, okuluna giden bu kentin insanını o asansörde neden yeşil-siyah bir marş karşılamıyor?
Güne bir Kocaelispor marşıyla başlasak, o kapı açıldığında asansörden inen herkesin yüzünde muzip ve gururlu bir tebessüm olsa, şehir ruhu daha ilk dakikadan içimize işlese fena mı olur?
Mesele sadece yeşil-siyah da değil.
Önümüzde çok daha büyük, tarihi bir heyecan var. A Milli Futbol Takımımız, Amerika’nın ev sahipliğinde düzenlenecek Dünya Kupası’nda destan yazmaya gidiyor. Amerika sahalaɾında milli takımımız ter dökerken, bu ülkenin, bu şehrin de o havaya girmesi gerekmez mi?
Ben 2001 doğumluyum. Bizim jenerasyon, Türkiye’nin Dünya Kupası’ndaki o efsanevi yürüyüşünü canlı gözlerle göremedi. Bizim en son şahit olduğumuz ya da bildiğimiz macera, Güney Kore ve Japonya’nın ortaklaşa düzenlediği o unutulmaz 2002 turnuvasıydı.
Biz o günleri hep büyüklerimizden, abilerimizden, babalarımızdan dinledik. Maç günleri sokakların nasıl boşaldığını, gol attığımızda tüm şehrin tek bir yürek halinde nasıl havaya fırladığını, o anlatılamaz sinerjiyi hep bir masal gibi dinleyerek büyüdük. şimdi sıra bizde. Yıllar sonra nihayet o masalı gerçeğe dönüştürme fırsatımız var.
İşte tam da bu yüzden, Kocaeli’nin bürokrasisine, yerel yönetimlerine ve karar alıcılarına buradan açık bir mektup bırakıyorum:
Küçük gibi görünen ama devasa bir sinerji yaratacak bir adım atın. Şu ruhsuz, asansör firmalarının standart yüklediği "tın tın" müzikleri sökün atın. Dünya Kupası süreci boyunca bu şehrin üst geçitlerinde, belediye binalarında, kamusal alanlarındaki asansörlerde Milli Takım şarkıları çalsın! Şehir daha sokağa adımını attığı an Dünya Kupası moduna girsin, o eski heyecanı yeniden yaşasın.
Turnuva bitecek, şampiyonluklar gelecek, geçecek... Sonrasındaki süreçte de bu asansörleri şehrimizin gururu, markası Kocaelisporumuzun marşlarına emanet edelim.
Gelin, belediyelerimizin asansörleri bile bu şehri heyecana getirsin. Çok mu zor? Bence değil. Hem de öyle güzel olur ki... Tek bir dokunuşla kentin çehresini değiştirmek, insanına o coşkuyu hatırlatmak bizim elimizde.
Ne dersiniz, çok mu şey istiyoruz?
