Sanayi ve hizmet sektörünün yirmi dört saat aralıksız işlediği bölgelerde, vardiya sistemlerinin çalışanlar üzerindeki etkisi her zaman sıcak bir gündem maddesi olmuştur. Fabrika tezgahlarından acil servis koridorlarına kadar uzanan bu tempolu hayatta, mesai saatlerinin adaleti sıkça tartışılan ve yargıya taşınan konuların merkezinde duruyor.
Bir Şoförün Zorlu Hak Arayışı
Gecenin kör karanlığında hasta taşıyan bir ambulans şoförü, özel hastanedeki ağır çalışma temposuna rağmen cebine giren paranın değişmediğini gördüğünde istifasını masaya koydu. Alın terinin kurumadan hakkını almak isteyen şoför, mahkemeye gidip ödenmeyen mesailerini ve bayram tatili ücretlerini talep etti. Hastane tarafı boş durmadı; şoförün araçla kaza yaptığını, ihtar çekilmesine rağmen işi kafasına göre astığını öne sürerek bir nevi karşı saldırıya geçti.
Bölge Mahkemesinden 20 Saatlik Onay
Alt derece mahkemesi şoförün mesai paralarının verilmediğini tespit edip tazminata hükmettiğinde hastane yönetimi soluğu İstinaf'ta aldı. Ancak İstinaf hakimleri, Kocaeli'deki bir fabrikanın durmayan vardiyaları gibi sağlık sektörünün de durmadığını düşündü. Sağlık personelinin uyku saatlerinin bile diken üstünde geçtiği, bu yüzden yirmi dört saatin en az yirmi saatinin aktif mesai olduğu yönünde çok konuşulacak bir karara imza atıldı. Şoför büyük bir zafer kazandığını düşünüyordu.
Yüksek Mahkemeden Gelen Soğuk Duş
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi dosyayı eline aldığında İstinaf'ın hesabına kırmızı kartı çıkardı. Kararda, ne iş yapılırsa yapılsın yirmi dört saatlik bir vardiyada insanın durmaksızın çalışamayacağı net bir şekilde ifade edildi. Ambulans şoförünün iş beklerken geçen zamanlarda mutlaka uyuyup dinlendiği, bu yüzden o güne ait çalışma süresinin en fazla 14 saat olabileceği hükme bağlandı. Ayrıca şoförün kullandığı koca bir aylık yıllık iznin fazla mesai hesabından düşülmemiş olması, mahkemenin dikkatsizliği olarak kayıtlara geçti.
