Son aylarda gökyüzüne her baktığımızda bir damla umut arar olmuştuk. Kocaeli başta olmak üzere, ülke genelinde kapımıza dayanan kuraklık riski hepimizin malumu. Barajlardaki su seviyeleri kritik eşiklerin altına düştüğünde yaşadığımız o tedirginlik, musluktan akan her damlanın aslında ne kadar büyük bir nimet olduğunu bizlere acı bir tecrübeyle hatırlattı.
Hatırlayın; Yuvacık Barajı’nın susuzluktan çatlamış topraklarını gördük. Çözümü mecburen Sapanca Gölü’nden su çekmekte aradık. Oysa Sapanca da bizim, Yuvacık da. Bir kaynağı tüketip diğerine yüklenmek, sadece geçici bir nefes almaktı.
Şükür ki Rahmet Geldi...
Allah’ın lütfuyla yağan yağmurlar, eriyen karlar yüzümüzü güldürdü. Barajlarımız doldu, taşma noktasına geldi. Ancak bu bolluk bizi rehavete sürüklememeli. "Barajlar doldu, artık dilediğimiz gibi harcayabiliriz" düşüncesi, aslında geleceğimizden çalmak demektir. Önümüz yaz. Sıcakların bastırmasıyla birlikte su tüketiminin en üst seviyeye çıkacağı günler kapıda.
Kıymete İhanet Etmeyelim
Gelen rahmetin kıymetini bilmek, onu hoyratça harcamamakla başlar. Bahçelerimizi, araçlarımızı, kapı önlerimizi kontrolsüzce sulayarak bu emanete hıyanet etmeyelim. Su, sadece bizim değil; toprağın, ağacın, kuşun ve en önemlisi bizden sonraki nesillerin hakkıdır.
Kocaeli gibi sanayinin ve nüfusun yoğun olduğu bir şehirde su yönetimi sadece kurumların değil, her bir bireyin vicdani meselesidir. Yuvacık Barajı bize yetsin istiyorsak, Sapanca’ya mecbur kalmamayı hedefliyorsak tasarrufu bir yaşam biçimi haline getirmeliyiz.
Yapımı tamamlanan İhsaniye Barajı gibi yatırımları, bizden sonraki nesillere kurak bir toprak değil, hayat dolu su kaynakları bırakmak için birer miras olarak görmeliyiz.
Gelin, bu yaz bir söz verelim:
Evimizde, iş yerimizde, bahçemizde akan her damlaya "son damlaymış" gibi sahip çıkalım. Unutmayalım ki israf edilen her damla, yarın çekilecek bir susuzluğun habercisidir. Rahmet gelmişken kadrini bilelim ki, bereketimiz daim olsun.
Kocaeli susuz kalmasın, geleceğimiz kurumasın.